« رَبِّ إِنَّ قَوْمِي كَذَّبُونِ » « 1 » : خداوندا ، محققا قومم ، مرا دروغ‌گو خواندند . جملهء « ربّ » انشائى - ندائى است و براى دعا ، ايراد شده . مسند و مسند اليه در آن حذف گرديده و « ياء » محذوف به جاى آن نشسته است . و جملهء « انّ قومى كذّبون » خبريّهء اسميّه از نوع سوم ( انكارى ) است و براى ابراز اندوهناكى ارائه شده است « قومى » : مسند اليه . « كذّبون » : مسند . زارنا الغيث جملة خبريّة فعلية من الضرب الابتدايى و المراد بها إظهار الفرح ، المسند اليه : الغيث . و المسند : زار . و أتى بها فعلية لافادة الحدوث فى الزمن الماضى مع الاختصار . « زارنا الغيث » : باران بر ما باريد . اين جملهء خبريهء فعليّه از نوع ابتدايى است و براى ابراز شادمانى ، ايراد گشته است . « الغيث » : مسند اليه . « زار » : مسند . اين جمله ، فعليّه آورده شده است تا علاوه بر اختصار ، پديد آمدن در زمان ماضى را بفهماند . ذهب عنّا الحزن ، جملة فعلية من الضرب الابتدايى و المراد بها إظهار الشماتة بمدبر . المسند : ذهب . و المسند اليه : الحزن . و أتى بها فعلية لا فادة الحدوث فى الزمن الماضى مع الاختصار . « ذهب عنّا الحزن » اندوهمان پايان يافت . اين جملهء خبريّهء فعليّه ، از نوع ابتدايى است و براى ابراز شادى ، نسبت به پشت‌كردن غمها ارائه شده است . گوينده ، جمله را فعليّه آورده است تا علاوه بر اختصار و كوتاهى ، پديد آمدن در زمان ماضى را نشان دهد . قابلت الأمير ، جملة خبريّة فعلية من الضرب الابتدايى . و المراد بها إظهار السرور . المسند : قابل و المسند اليه : التاء . « قابلت الأمير » : با فرمانده روبرو شدم . جملهء فعليّه ، از نوع ابتدايى است و مقصود از اين جمله ، إظهار شادمانى نسبت به رويارو شدن با امير است . « قابل » : مسند و « تاء » « قابلت » مسند اليه است . أنا ممتثل لأمرك ، جملة خبريّة اسمية من الضرب الابتدايى و المراد بها إظهار التواضع . المسند اليه : أنا و المسند : ممتثل و أتى بها اسمية لمجرّد ثبوت المسند للمسند اليه .

--> ( 1 ) . شعراء / 117 .